Herkesin kendine göre bi fobisi var.
Benim fobimde gözyüzü altında öylece yatamama.
Hani terasa yada çimlerin üstüne sıra sıra uzanır da gökyüzünü izlersiniz ya.
İşte ben onu yapamıyorum.
Altım dünya olsa da üstümün uzay olduğunu hatırlıyorum.
O uzaktan gördüğüm binlerce yıldızdan birinin tepesindeyim, bir çekim sonucu ona yapışmış durumdayım.
Ama sonuç olarak bende o karanlıkta uzayın tam ortasındayım.
Bunu düşünüp derinliklere dalıyorum ve gittikçe ortalık daha karanlık gelmeye başlıyo.
Sonuç: Yüzükoyun yatıp kafamı dağıtmak suretiyle uyuyorum.
Anlatamadım ama böyle kaypak bir ortamda olduğumuzu düşünüyorum.
Kendimizi en güvende hissettiğimiz yer bir anda güvensiz korkutucu olabiliyor.
Bunu neden diyorum?
Ben bu hafta sonu önüm ve arkamın sobe değil ikiyüzlü olduğunu farkettim.
Olaya bu açıdan bakınca bende mi ikiyüzlüyüm acaba diyorum.
Hep kendimden pay biçmeye çalışıyorum.
İçinden çıkamıyorum.
PS: Haftasonu çalıştım ve çok yorgunum.
14 Şubatta 23:00 a kadar çalışmak ayrıca çok zevkliydi :)
Sevgililer gününün diğer günlerden farksız bi gün olduğunu birkez daha idrak ettim :D